Beweringen over ‘door de mens veroorzaakte’ klimaatverandering

1. Stijgende zeespiegel

De eerste in een reeks, door Geoffrey Main

En God zag alles wat Hij gemaakt had, en zie, het was zeer goed (Gen.1:31).

Voortaan, al de dagen der aarde zullen zaaiing en oogst, en koude en hitte, en zomer en winter, en dag en nacht niet ophouden! (Gen.8:22).

Gij dan, zijt ook bereid; want in welke ure gij het niet meent, zal de Zoon des mensen komen (Luk.12:40).

De voortdurende stroom van publieke bangmakerij, waarin klimaatrampen worden voorspeld, is voor steeds meer mensen een bron van zorg, zo niet paniek. Deze beweringen veroorzaken steeds meer onrust onder veel jongeren, zijn in toenemende mate bepalend voor het overheidsbeleid en domineren het schrille verhaal in de media.

Iedereen die iets anders durft te zeggen, wordt bestempeld als ‘klimaatontkenner’ en daarmee in één adem genoemd met mensen die de holocaust ontkennen. Dit is een poging om een eerlijk debat de kop in te drukken. De holocaust is een bewezen historische gebeurtenis uit het verleden. Deze mag niet worden gekoppeld aan oprechte twijfels over weers- en klimaatvoorspellingen voor de komende 25, 50 of zelfs 75 jaar.

Berucht

Een berucht voorbeeld van deze schrille mediaberichtgeving was de publicatie van ‘De ongemakkelijke waarheid’ door de voormalige Amerikaanse vicepresident Al Gore in 2006, waarvoor hij in 2007 de Nobelprijs voor de Vrede ontving[1]. Gore was een vooraanstaand en gerespecteerd Amerikaans politicus, acht jaar lang vicepresident onder Clinton tot 2001, en verloor in 2000 de presidentsverkiezingen op een haar na van George Bush.

In 2006 beweerde hij dat de zeespiegel ‘in de nabije toekomst’ met 6,1 meter zou stijgen, met catastrofale gevolgen voor Bangladesh, de Malediven en soortgelijke laaggelegen landen, waardoor 145 miljoen mensen in ernstige moeilijkheden zouden komen.

[1] The Inconvenient Truth

Onzin

Dit is een goed voorbeeld van onzin die bedoeld is om de aandacht te trekken en publiciteit te krijgen. Afgezien van het feit dat dit totaal niet strookt met serieuze wetenschappelijke analyses, zijn er vier belangrijke problemen met dergelijke beweringen. Zelfs de voorspelling van de NASA dat de zeespiegel tegen 2100 met 0,6 meter zal stijgen, kan ernstig worden betwijfeld. Twee verschillende wetenschappelijke instanties van de Amerikaanse overheid, NOAA en NASA, zijn het zelfs niet eens over de zeespiegelstijging in het verleden.

Satellietmetingen van de NASA wijzen op een stijging van 3,4 mm per jaar, of meer, ongeveer het dubbele van het cijfer van NOAA. Simpel gezegd, er bestaat grote onzekerheid over hoeveel de zee dit jaar, vorig jaar en de afgelopen 50 jaar is gestegen...we hoeven niet naar de toekomst te kijken om onzeker te zijn over de zeespiegelstijging.

Probleem 1: versimpeling

Het eerste probleem is dat de wetenschappelijke modellen van klimaatverandering het onderwerp te veel versimpelen door zich te concentreren op wat zij beschouwen als de belangrijkste oorzaken van de stijging van de zeespiegel. In de meest simplistische voorstelling wordt de zee gezien als een emmer water, waaraan water kan worden toegevoegd om het smelten van de poolkappen na te bootsen.

De stijging van het waterpeil in de emmer kan dan worden gemeten. In het echte leven is het benaderen van de zeespiegel complex, omdat deze wordt beïnvloed door getijden, wind, atmosferische druk, oceaanstromingen, temperatuurschommelingen en seismische activiteit.

De aardbol is niet plat, maar bolvormig; het land stijgt op sommige plaatsen ten opzichte van de zee en zakt op andere plaatsen.

Ook is er weinig bekend over de factoren die bepalend zijn voor de snelheid waarmee het poolijs smelt. In delen van het Noordpoolgebied is er recentelijk een uitbreiding van de poolkap geweest. Het is onmogelijk om de enorm complexe situatie in het echte leven nauwkeurig te modelleren. Alle modellen generaliseren in meer of mindere mate.

Probleem 2: de positieve kanten negeren

Ten tweede, als we ervan uitgaan dat de zeespiegel langzaam stijgt, wat waarschijnlijk het geval is, hoe zit het dan met de positieve kanten? Je zou verwachten dat een stijgende zeespiegel een ramp zou betekenen voor de Malediven, een eilandengroep in de Indische Oceaan, waarvan ongeveer 80% gemiddeld 1 meter en iets meer boven zeeniveau ligt.

In feite worden 702 van de 709 bewoonde eilanden groter, deels als gevolg van (a) een snellere afzetting van zand en (b) de snelle groei van koraalafzettingen. Het landoppervlak wordt dus groter.

Zelfs Google AI bevestigt dit en geeft toe: “Veel van de laaggelegen eilanden van de Malediven nemen verrassend genoeg in omvang toe, omdat de stijgende zeespiegel meer zand en sediment aanvoert”.

Klimaatmodellen hebben vaak de tekortkoming dat ze uitgaan van negatieve ‘doemscenario's’. In de praktijk zijn er veel voorbeelden van positieve effecten van een lichte opwarming van de temperatuur op aarde, waarvan deze groei in omvang van de Malediven er één van is. Klimaatalarmisten negeren deze voordelen.

Probleem 3: de heerschappij van de mens

Het derde punt is dat de mensheid, de hoogste orde van Gods schepping, op aarde werd geplaatst om enige heerschappij over de natuurlijke wereld te hebben. Dit heeft geen betrekking op denkbeeldige, maar op echte vraagstukken.

Nederland is een van de meest welvarende landen ter wereld en dichtbevolkt. Een derde van het land ligt onder zeeniveau, maar toch is de landbouwsector een van de meest productieve ter wereld.

Sommige delen liggen 6 meter of meer onder de zeespiegel en hebben te kampen met water uit een van de grotere riviersystemen in Europa, aangezien de Rijn vanuit Duitsland, Frankrijk en Zwitserland het land instroomt.

De Nederlanders maken zich weinig zorgen over een eventuele stijging van de zeespiegel. Tegenwoordig helpen Nederlandse waterbouwkundigen in Bangladesh, een ander laaggelegen en kwetsbaar land.

Probleem 4: onjuiste input

Ten vierde zijn de conclusies van klimaatmodellen afhankelijk van de ingevoerde gegevens. In 2021 schreef professor Bassis van de Universiteit van Michigan: “Hoewel degenen die klimaatmodellen programmeren, zijn opgeleid in wat we weten over de fundamentele natuurkunde achter zeespiegelkwesties – de dynamica van ijskappen – zijn de daadwerkelijke voorspellingen van die modellen afhankelijk van parameters die losse gissingen zijn over zaken die we niet weten.”

Een ongebruikelijke bekentenis van een klimaatwetenschapper over hoe weinig we eigenlijk weten over de oorzaken van veranderingen in de poolijsvelden! Hoe is het dan mogelijk dat klimaatwetenschappers zulke zelfverzekerde voorspellingen doen voor de komende 75 jaar?

Gij hebt een paal gesteld, die zij niet overgaan zullen; zij zullen de aarde niet weder bedekken (Psalm 104:9).