In het blad ‘The Gospel Standard’ worden actuele zaken belicht in de rubriek ‘Actuele onderwerpen’. De hoofdredacteur, dr. M.J. Hyde, wijst er ons op dat in ons denken het verschil tussen mens en dier steeds meer vervaagt. Dit speelt ook in Nederland. Zo lezen over het doodgaan van mensen en het overlijden dieren. En wat te denken van een stille tocht voor een gedode wolf of de idee om mensen vleesvervangers te laten eten? Naar onze mening is hier sprake van een achterliggende ideologie waarvoor Hyde terecht aandacht vraagt.
Door Dr. M.J. Hyde
Groot-Brittannië staat bekend als een natie van dierenliefhebbers. Naar schatting heeft 53% van de huishoudens een huisdier, en worden er in Britse huishoudens ruim 20 miljoen katten en honden verzorgd. In 1824 richtten de Britten de eerste liefdadigheidsorganisatie voor dierenwelzijn op, de ‘Society for the Prevention of Cruelty to Animals’ (tegenwoordig RSPCA[1],), maar het zou nog 60 jaar duren voordat de National Society for the Prevention of Cruelty to Children (NSPCC[2]) werd opgericht. Tegenwoordig blijft de zorg voor dieren die voor mensen overtreffen. Het Britse publiek doneert naar schatting 1,7 miljard meer aan dierenwelzijnsorganisaties dan aan organisaties die zich inzetten voor mensen.
Dieren maken deel uit van Gods schepping. Zij tonen Zijn macht en wijsheid in de schoonheid van hun unieke vormen, en ook in de manier waarop zij in verschillende leefomgevingen en complexe samenlevingsverbanden weten te overleven. God heeft ons zeer duidelijke waarschuwingen gegeven tegen het mishandelen van dieren of het verzuimen om voor hen te zorgen (Spreuken 12:10; Exodus 23:5). Een christen mag zich nooit schuldig maken aan dierenmishandeling of uitbuiting van dieren. Het mishandelen van een dier duidt op een hart zonder genade dat God veroordeelt (Jakobus 2:13) en op een verwerping van Gods bedoeling met ons (Genesis 1:28).
Tegenwoordig worden dieren in de samenleving echter op een manier verheven die nooit zou mogen gebeuren. Dit vindt zijn oorsprong in het niet erkennen van de unieke aard van de mens. Evolutionaire theorieën zetten mensen ertoe aan zichzelf louter als dieren te beschouwen en de grens tussen de mens en het dierenrijk te vervagen. Steeds vaker wenden kinderloze stellen zich tot dieren ter vervanging van de kinderen die zij niet hebben. Sommigen lijken geen fundamenteel verschil te zien tussen een baby en een huiskat of -hond. De Kerk van Engerland wordt steeds vaker geconfronteerd met verzoeken om huisdieren op begraafplaatsen te begraven. Hoewel deze praktijk in Engeland nog steeds illegaal is, geldt dat niet langer in plaatsen zoals de staat Victoria in Australië, waar het vorig jaar is gelegaliseerd.
Een huisdier kan uiteraard een zegen zijn. Huisdieren kunnen kinderen de gang van het leven bijbrengen en hen leren hoe zij voor Gods schepping moeten zorgen. Zij kunnen ook waardevol gezelschap bieden aan mensen die alleen wonen. Toch moeten wij onze huisdieren op hun plaats houden. Zij zijn geen mensen. Zij hebben geen ziel. Hoe intuïtief zij ook mogen lijken, wij kunnen met hen niet communiceren over de belangrijkste zaken in het leven. Zij gaan niet naar de hemel. Hoewel Gods maaksel zijn, dragen zij niet het beeld van God. Wij moeten niet vergeten dat God dieren voor de mens heeft geschapen en niet andersom. Alles in de schepping is ondergeschikt aan de mens als beelddrager Gods. Laten wij ze aanvaarden als Gods gave en als zodanig voor ze zorgen. Maar laten wij ook niet vergeten dat onze eerste roeping gericht is op onze naaste, onze medemensen, met hun onsterfelijke ziel. ‘Zo dan, terwijl wij tijd hebben, laat ons goeddoen aan allen, maar meest aan de huisgenoten des geloofs [Gal. 6:90]’
[1] Nationale vereniging ter voorkoming van wreedheid tegen dieren
[2] Nationale vereniging ter voorkoming van wreedheid tegen kinderen
Bron: The Gospel Standard, juli 2026, Dr. M.J. Hyde
Dit artikel is geplaatst binnen de categorie Actueel.
Meer reformatorische artikelen lezen? Bezoek de blogpagina of ontdek onze boekwinkel.