Bijbel & Schrift

Geschreven door de heer Larry Brigden, Editorial Consultant.

In het jaarverslag van vorig jaar [2014] werd gewezen op het belang van de geestelijke bekwaamheden van een toekomstige vertaler. Dergelijke bekwaamheden zijn van belang omdat het vertaalwerk niet louter een technische bezigheid is, waarvoor slechts een goede kennis van de Bijbelse talen Hebreeuws, Aramees en Grieks vereist is, maar ook een ‘geestelijk’ werk is, dat alleen naar behoren kan worden verricht door iemand die ‘geestelijke dingen’ kan onderscheiden (1 Korinthe 2:13). De ‘natuurlijke mens begrijpt niet de dingen die des Geestes Gods zijn’ (1 Korinthe 2:14). Hij is daarom volstrekt ongeschikt voor zulk werk, zelfs als hij een goede kennis van de Bijbelse talen bezit. De ‘natuurlijke mens’ zal bij het vertaalwerk geen rekening houden met Bijbelse beginselen, terwijl de ‘geestelijke’ mens voortdurend aandacht aan dergelijke beginselen zal schenken en zich erdoor zal laten leiden.

Geschreven door Larry Brigden, senior redactioneel adviseur (TBS)

Wat is formele equivalentie?

De Trinitarian Bible Society heeft het voorrecht om Gods Woord in getrouwe vertalingen te verspreiden. Daarbij is het ons oprechte gebed dat de Bijbels die wij verspreiden, gelezen zullen worden en, met Gods zegen, het middel zullen zijn waardoor de Zaligmaker der Schriften bekend wordt.

'Ik zal mijzelven vermaken in Uw inzettingen; Uw woord zal ik niet vergeten', Psalm 119:16.

In dit vierde deel over de grammaticaal-historisch-geestelijke methode van Bijbeluitleg wordt benadrukt dat ware Schriftuitleg niet alleen een zaak is van taal en historische context, maar vooral van geestelijk verstaan. De Bijbel moet verklaard worden in afhankelijkheid van de Heilige Geest, Die de diepere betekenis opent voor het hart van de gelovige. Zonder deze geestelijke dimensie blijft uitleg oppervlakkig en onvolledig. De juiste methode verenigt daarom nauwkeurige exegese met een levende, geestelijke toepassing, zodat Gods Woord niet alleen begrepen, maar ook beleefd wordt.

Prof. Douglas Kuiper is hoogleraar Kerkgeschiedenis en Nieuw Testament aan het Protestant Reformed Theological Seminary, en lid van de Trinity PRC in Hudsonville, Michigan.

Prof. D. Kuiper belicht het geestelijke aspect van de grammaticaal-historisch-geestelijke methode van Bijbeluitleg, waarbij hij benadrukt dat de Bijbel moet worden gelezen als Gods geïnspireerde Woord aan Zijn kerk door middel van de Heilige Geest, en niet louter als een literair document. Het artikel maakt duidelijk dat een juiste uitleg inzicht in de grammatica en het verband vereist, terwijl allegorische methoden moeten worden vermeden die de betekenis van de Heilige Geest loskoppelen van de bedoeling van de auteur. Dit is het derde deel in een reeks die de gereformeerde benadering van getrouwe Bijbelexegese systeemmatig beschrijft.

Prof. Douglas Kuiper is hoogleraar Kerkgeschiedenis en Nieuw Testament aan het Protestant Reformed Theological Seminary, en lid van de Trinity PRC in Hudsonville, Michigan.

Hoe lees je de Bijbel zó dat je de tekst echt verstaat vóór je hem toepast? In dit tweede artikel over Bijbelse hermeneutiek werkt prof. Douglas Kuiper de grammaticaal-historisch-geestelijke methode verder uit, met speciale aandacht voor het historische en grammaticale element—waarom context (schrijver, ontvangers, genre) ertoe doet, hoe woorden en zinsbouw de hoofdlijn sturen, en welke valkuilen je kunt vermijden bij de toepassing voor vandaag.

Prof. Douglas Kuiper is hoogleraar Kerkgeschiedenis en Nieuw Testament aan het Protestant Reformed Theological Seminary, en lid van de Trinity PRC in Hudsonville, Michigan.

Wat betekent het om de Bijbel écht goed te lezen? Prof. Douglas Kuiper laat zien dat een juiste uitleg niet vanzelf spreekt en introduceert een beproefde, Schriftgetrouwe methode die helpt om Gods Woord trouw en zorgvuldig te verstaan.

Prof. Douglas Kuiper is hoogleraar Kerkgeschiedenis en Nieuw Testament aan het Protestant Reformed Theological Seminary, en lid van de Trinity PRC in Hudsonville, Michigan

In dit artikel  wordt ingegaan op de Bijbelse leer van Gods eeuwige, persoonlijke uitverkiezing in het licht van Johannes 1:11, waar staat dat Christus door ‘de Zijnen’ werd verworpen.

Tegenover opvattingen die de verkiezing afhankelijk maken van de menselijke aanvaarding, laat de Schrift zien dat Gods verkiezend handelen soeverein, beslissend en onvoorwaardelijk is. De verwerping van Christus door de Zijnen ontkent de verkiezing niet, maar benadrukt juist de noodzaak en de kracht van Gods genade, waardoor uitverkorenen op Zijn tijd tot waar geloof en aanneming van Christus worden gebracht.

De vraag rond ‘de Zijnen’ en de uitverkiezing

Wat bedoelt de Bijbel wanneer er staat dat God wil dat alle mensen zalig worden? Dit artikel van emeritus predikant E.J. Malcolm, redacteur van The Gospel Magazine, onderzoekt die vraag zorgvuldig in het licht van Schrift, context en gereformeerde leer.

‘Want dat is goed en aangenaam voor God onzen Zaligmaker, Welke wil dat alle mensen zalig worden en tot kennis der waarheid komen’ (1 Timotheüs 2:3-4).

Wie bedoelt de Heere Jezus In Mattheüs 23:37 met Jeruzalem en haar kinderen? Het lijkt het erop dat Hij het volk bewogen smeekt, alsof Hij zich richt tot een volk dat Hij innig liefheeft, graag wil verlossen, maar dat Hij wordt gedwarsboomd door hun onverzettelijkheid. Hij roept, maar ze willen niet komen. Zijn liefdevol verzoek wordt afgewezen. Maar zegt de Bijbel dit? Lees dit artikel!

‘Jeruzalem, Jeruzalem, gij die de profeten doodt, en stenigt die tot u gezonden zijn, hoe menigmaal heb Ik uw kinderen willen bijeenvergaderen, gelijkerwijs een hen haar kiekens bijeenvergadert onder de vleugelen, en gijlieden hebt niet gewild’ (Matth. 23:37).

Door Jeffrey T. Riddle

In dit artikel wordt uiteengezet wat onder de bewaring van de Heilige Schrift wordt verstaan en hoe God in Zijn voorzienigheid Zijn Woord door de eeuwen heen heeft bewaard naar aanleiding van Jeremia 36:32.

Waarom staat Markus 16:9-20 in de Bijbel? Dit artikel behandelt het Schriftgezag, tekstkritiek en de betrouwbaarheid van Gods Woord vanuit reformatorisch perspectief.

Lezers van veel moderne Bijbels vinden na Markus 16:8 een verwarrende opmerking: ‘Sommige van de vroegste handschriften missen de verzen 9-20’. Deze opmerking is gebaseerd op slechts twee handschriften uit de vierde eeuw, Codex Sinaïticus en Codex Vaticanus, die abrupt eindigen bij vers 8, waar de vrouwen 'ontzet’ wegvluchten van het graf. Moderne geleerden citeren deze handschriften vaak als bewijs dat Markus oorspronkelijk daar eindigde.